232 Theologia Dogmalica. mundum esse creatum a creatore sempiterno, at animum, spa- tium et tempus non esse creata, sed aeterna, Quam opi- nionem apud quamplurimos suae aetatis haereticos invalere ait auctor. Classis quarta (f. 13), quae polytheistas complectitur, in duas partes subdividitur, eorum qui mundum distinguunt a gubernatoribus ejus, et eorum qui hoc non fa- ciunt. Priores sunt omnes siderum cultores, Magi 1 , Mazda- kitae, Chorramitae »pessimi IsmaëlitarumKarmathae et Obaiditae (Fatimidae), Sabii »quorum paucissimi hodie super- sunt in urbe HarranBuddhistae t Ifgaaiaöj , Ara bes ante Islamum et Nigritae, quorum idololatria e cultu side rum originem cepit. Christiani his annumerandi sunt quatenus tres colunt diyinas essentias, non vero, quatenus has tres unam esse credunt. Posteriores sunt Bardesanis asseclae, Marcionitae et Manichaei (iüólljt). De hisce sectis disputat ad f. 19 , ubi sectio incipit de Christianis eorumque sectis. Disputationi de classe quinta praecedit refutatio dogmatis mundum universum simul creatum fuisse sine tempore ( 0 ’u»j %)'• Ad hanc quin- tam classem (f. 27) pertinent Brahmani. Deinde sequitur caput de dogmate Motazilitae Basrensis Ahmed ibn-Khabit (JaA»-), di- scipuli Ibrahimi an-Nattham, qui perhibebat »legatos (Dei) quo- que exstitisse inter pecudes.” Tum refutatio eorum qui contendunt prophetas et legates nunc ( r _*Jl) non amplius esse prophetas et legates , quae est opinio Asch’aritarum, inter alios Ibn-Furaki al-Ispahani (+ 406). Deinde (f. 36) de metempsychose agit, quam qui admittunt rursus in duas classes dividuntur. Prio res perhibent animam post sejunctionem a corpore in aliud cor-

1) Auctor relegat ad librum quera conscripsit in refutationem operis

Mohammedis ibn-Zakaria ar-Kazi c.