74

Litt. init. operum rubrae, nonnumquam colore caeruleo ornatae; litt. init. singulorum capitum (f. 47’—--59) et tituli rubri.

F. 2 (titulus; septem versus priores Dialogi), f. 381-5 (quinque versus Germaniae), verba singula: H. F. Massmann, Germania des C. Cornelius Tacitus (1847), Taf. 1 et 2. F. 31: E. Chatelain, Paléogr. des Classiques lat. 11, pl. CXLVII. Totus codex: G. Wissowa, Taciti Dialogus de Ora- toribus et Germania, Suetonii de viris illustribus fragmentum. Codex Leidensis Perizonianus phototypice editus (Codd. Graeci et Latini photo- graphice depicti duce Scatone de Vries, Suppl. IV (1907).

Tegumentum novum (corium fulvum), emblemate Univ. Lugduno-

Batavae ornatum.

F. 1: vid. infra.

F. 2-30 P. Cornelii Taciti Dialogus do Oratoribus. Lacuna notissima in fine cap. 35 spatio indicata est; librarius margini adsoripsit: ,,d(e)era(n)t i(n) exe(m)p1ari sex pagelle uetustate co(n)su(m)pet” (f. 26).

ed. L. Tross (1841) p. VI sqq. [cod. Perizonianus]; Taciti opera, ed.F Bitter (1864) p. XVI sqq. [cod. A]; ed. A. Michaelis (1868) p. Vlsq. [codf

B]; G. Andresen, Emendationes Taciti qui fertur Dialogi de Oratoribus.

(Acta Soc. Philol. Lips. I, 6 (1872)) p. 106; F. Ritschl, OpusculaV(1879) p. 584; ed. A. Baehrens (1881) p. 44 [cod. B]; ed. C. Halm (1884) [cod. b]; Dialogue des Orateurs, ed. H. Goelzer (1888); F. Scheuer, de Tacitei de orat. dialogi codicum nexu et fide (Breslauer Philol. Abhandlungen VI. 1 (1891)) p.2; W. Peterson, The Dialogue ofTacitus (American Journal of Philology 34 (1913)) p. 13; ed. A. Gudemann (1914) p. 116 sqq. [cod. B]; ed. F. C. Wick (1917) p. VII sqq.; p. 45 [cod. b]; Tacite, Dialogue des Orateurs. Vie d’Agricola. La Germanie. Texte établi et traduit par Henri Goelzer, H. Bornecque, G. Ribaud (1922) p. 13 sqq. [cod. B]; Taciti libri qui supersunt, ed. E. Koestermann II (1938) p. 281 [cod b]. F. 30’ textu caret. F. 31-47 Eiusdem do Origine et Situ Germaniae liber. Inscr.: ,,Cornelii Taciti de origine, situ, moribus ac populis Ger-

manorum liber incipit”.

ed. L. Tross (1841) p. VI sqq. [cod. Perizonianus]; H. F. Massmann, Germania des 0. Corn. Tacitus (1847) p. 7 sqq. [cod. P]; R. Tagmann, De Taciti Germaniae apparatu critico (1847) et 0. Nipperdeii censura huius operis in Opusc. (1877) p. 384 sqq.; Caj. Corn. Taciti Germania, door J. M. Schrant (1855) p. XXXVIII; ed. F. Ritter (1864) p. XVI sqq. [cod. A]; ed. A. Holder (1878); ed. 0. Halm (1884) [cod. b]; B. Sepp, Bemerkungen zur Germania des Tacitus (Blatter f. bayer. Gymnasial— schulwesen XXVIII (1892)) p. 169 sqq.; R. Wiinsch, De Taciti Germaniae codd. Germanicis (Diss, Marburg 1893); M. Lehnerdt, Enochevon Ascoli und die Germania des Tacitus (Hermes 33 (1898)) p. 499 sqq.; K, Mul- lenhoff in Deutsche Altertumskunde IV (1900) p. 60 sqq.; 91 sqq.; G. Wissowa, Zur Beurteilung d. LeidenerGermania-hs. (Festschrift d. Pliilol. Vereins in Mfinchen, 1905, p. 1 sqq.); A. Schonemann, De Taciti Ger- maniae codd. capita duo (Diss. Halle, 1910); ed.7 H. Schweizer—Sidler (1912) [cod. b]; Taciti de Germania, erkl. von A. Gudeman (1916) p. 236 [cod. B=b]; Tacite, Dialogue des Orateurs. Vie d’Agr1cola.. La. Germanie. Texte établi et traduit par Henri Goelzer, H. Bornecque. G. Ribaud (1922) p. 161; 169 [cod. B]; W. Reeb, Tacitus, Germania (1930) p. 15 [cod. B (b)]; R. P. Robinson, The Germania. of Tacitus (1935) p. 84 [cod. L]; O. W. Mendel, The Discovery of the Minor Works ofTacitus (American Journal of Philology 56 (1935) p. 121 sqq.; R. Much, Die Germania des ,Tacitus (1937) p. XIV [cod. b]; ed. E. Koestermann II (1938) p. (ante 223) [cod. b].

75

F. 47-59’ 0. Sueton11_Tra.nqu1ll1 do .Vu'is Illustribus liber, praemisso (f. 47) indiee grammatlcorum et rhetorum illus t r i u m. Liber des. (f. 59’): ,,redditis abstinuit cibo”; in margine librarius addlditz ,,Ampl1(us) rep(er)tum no(n) est ad hue des(un)t rhetores XI”.

ed. L. Tross (1841) p. VI; F. Ritschl, Mittheilungen aus und fiber Handschriften (Rhein. Mus. N. Folge II (1843)) p. 615; id., Parerga Plautina I (1845) p. 609 sqq.; Suet. reliquiae, ed. A. Reifferscheid (1860) p. IX; XIII; XV; 99 not.; 363; 409 sqq.; Suet. quae supersunt omnia, tasc. II, ed. L. Roth (1907) p. LI sq.; LVII; R. P. Robinson, De Frag-’ menti Suetoniani de Grammaticis et Rhetoribus Codicum nexu et fide (Univ. of Illinois Studies VI (1920) No. 4) p. 19 sq.; 32; 116; 128 sqq.

De adnotationibus marginalibus a Iibrario scriptis vid. infra; alia manus indiculos argumenti, nominum et rerum mentiones memorabiliores adnotavit; tertia Inanus recentior textum emendavit.

Duae adnotationes marginales, a librario litteris rubris scriptae, exstantz

F. 1’: ,,H0s libellos I 0 v i a n u s p 0 n t a n u s exoripsit nuper adinue(n)tos et in 1uce(m) relatos ab Enoc Asculano qua(m)- qua(m) satis Inendosos. M.CCCC.LX martio m(en)se”.

F. 47’: ,,C. Suetoni(us) sc(ri)psit de viris illustribus cuius exemp1u(m) secutus hieronymus ipse q(uo)q(ue) 1ibellu(m) de sc(r1)ptoribus christianis edidit. Nup(er) etia(m) Bartholo- meus f acius familiaris n(oste)r de viris illustribus t(em)- p(or)is sui libros composuit. q(ui)ne hos Suetonii illustres uiros uidere posset Inors immatura effecit. paulo e(n)im p(os)t ei(us) m_orte(m)_ in 1uoe(m) redier(unt) cu(m) multos a(n)nos desiderati a dootis ho(m)1(ni)bus e(ss)ent. T(em)p(or)ib(us e(n)im Nicol. q(u1)nt1 po(n)t1fic1s max(imi) Enoc Asculan(us) in Gralliam et inde in Germa(n)iam p(ro)fectus co(n)q(ui)re(n)- doru(m) libroru(m) gr(ati)a/hos qua(m)qua(m) mendosos 31; im- p(er)f(e)c(t)os ad nos retulit. Cui sic h(abe)nd§> est gr(atia,) ut male i(m)preca(n)du(m) est Sicconio pole(n)tono patauino q(u1.) cu(m) eam partem que est de oratoribus ac poetis in- uenlsset ita supp(re)ssit ut ne unqua(m) in luce(m) uenire posset. qua(m) ego cu(m) patauii p(er)q(ui)rere(m) tande(m) rep(er)i ea(m) ab illo fuisse co(m)bustam. ip(s)umq(ue) arrogantia ac temeritate impulsum d(e) uitis i1lustriu(m) scriptoru(m) 1oqua- cissime pariter et ineptissime scripsisse. I o v. P o n t a n u s Umber excripsit”.

PROv.: Italia (Neapolis, teste Gr: Wissowa, op. infra laud. p. XX). P0ss.: F. 1’ :V,,']‘1S811p%I' aegifs inanus imponent‘ et bene habebu(n)t [= Mam LB I Ve_sus ariae fihus mu(n)d1 salus et d(om1)n(u)s p(er)_ _mer1ta . ’1,nce.(n)ti] co(n)fessor1s sit t1b1 c1em(en)_s, et p1'0p1t1(us). Ame(n). [Primus versus legitur etiarn f. 1 et f. 16]. -- ,Musaeum Llpsianum” No. 190 (Catal. Bibl. Petavianae &