38

kindergeschreeuw deden horen. Het kind leefde van de varens die in het ravijn groeiden. Toen het lopen kon vertelde de moeder aan de anderen de waarheid. Ze noemden nu de jongen Si Radja Lundu di Pahu, Vorst Varensteel, omdat hij met varens was grootgebracht. C Het kind ging, toen het wat groter was, voedsel zoeken voor zijn moeders. Eerst bracht hij aardvruchten mee en vuur om ze in te poffen, later stal hij uit een hut op een akker wat rijst, zout, vis en een kookpot. Op een van zijn tochten ontmoette hij Ompun Tuan Radja Doli, die met zijn enig overgebleven vrouw aan het vissen was. Hij bleef stil toekijken. De vorst vroeg hem wiens zoon hij was. Hij antwoordde : „Ik heb geen vader en geen moeder, ik ben uit een bamboe gebarsten, uit de hemel ben ik komen vallen” 1 ). „Hoe heet je ?” vroeg de vorst. „Een naam heb ik ook niet”, was zijn antwoord. Ompun Tuan Radja Doli en zijn homangvrouw namen hem toen als hun zoon aan. Ter ere daarvan gaven ze een feest, waarbij de dorpelingen op het hart gedrukt werd, dat ze het kind nooit vondeling mochten noemen. D Eens nam de homangvrouw hem mee op bezoek bij haar ouders. Ze gaf hem voor haar eigen zoon uit. De oude homangs slachtten een geit ter ere van hun kleinzoon. Na de terugkeer van zijn moeder naar huis bleef hij nog om onderwijs van zijn grootvader te krijgen. Hij vond toen een rijstzak, waarin de ogen van zijn zes moeders waren ; een lans, die naar hij vernam het leven van zijn ooms bevatte, en een haan van welke het leven van zijn grootouders en zijn moeder afhing. Als hem de veren werden uitgetrokken zouden de oude homang en zijn vrouw sterven, als de haan dood ging stierf hun dochter. De dag nadat Si Radja Lundu di Pahu dit alles vernomen had was hij alleen in huis, daar alle bewoners naar de akker waren. Toen brak hij de lans en plukte de haan al zijn veren uit, waardoor zijn ooms en grootouders stierven. Daarna verborg hij al de schatten uit het huis. De ogen nam hij mee en ging daarmee naar het ravijn, waar hij zijn moeders geheel vermagerd vond. E Nadat hij haar het gezicht had teruggegeven ging hij naar huis. Daar vond hij zijn homangmoeder ziek. Hij vertelde haar, dat haar famielie dood was, en verweet haar haar gedrag tegenover haar medevrouwen. Zijn vader voerde tot zijn verontschuldiging aan, dat hij tijdens het gebeurde op reis was geweest en er niets van had geweten. Hij gaf Si Radja Lundu di Pahu verlof, de homangvrouw in te graven onder de huistrap. Deze deed het en haalde daarna de andere vrouwen uit het bos. Tredend op het hoofd van haar vijandin gingen ze het huis weer binnen. x ) Over deze uitdrukking zie men de aantekening bij no. 1.

346