159

mingen van vele zaken in de (dorps)-wereld, maar het is toch boeiende lectuur, vooral als men wel eens een soortgelijke offerplechtigheid gezien heeft en zich de beschreven gang van zaken enigzins kan voorstellen. Uit het stuk blijkt m.i. duidelijk dat nabajak niet de naam is van het feest (zoals in het wdb. van Van der Tuuk staat) maar van de stamvader- geest aan wie geofferd wordt. Een paar kleine door vdT aan gebrachte wijzigingen in de tekst berusten op zijn misvat ting; ze zijn echter niet consequent doorgevoerd. Een woord dat in vdT's woordenboek niet verklaard wordt is habangsa. Het betekent iets, waarop de datu moet zitten, dus vermoede lijk een soort stoel of bank. Bij gebreke van een habangsa mag hij op een zak rijst zitten. In het wdb. staat alleen: di habangsa omas (lett. op een gouden habangsa) benaming van een wijze van nederhurken bij 't schieten met 't geweer. (Wdb.Wameck-Marcks-Winkler: erhöhter Sitzplatz, Thron.) Men moet bewondering hebben voor de schrijver van dit stuk, die de uiterst ongewone taak om een dergelijke beschrijving op schrift te stellen met succes heeft volbracht. Hij heeft het opgevat als een soort turi-turian, een soort lang ver haal, waarvan hij er misschien al enige voor vdT had opge schreven. Naar de trant van de pustaha's begint hij zijn stuk als volgt: Surat ni parnabajahon ma inon na tau turi-turian ma inon asa i ma na tian gurunta bao Guru Badia Porhas hata ni adji asa hupodahon namuse ma di ho ale ibebere bao Guru Sabungan hata ni adji datu partandang bolon tu banua ni halak guru na lambok malilung na soada luluan bada molo soada na mangido asa ho ma hape amang bajo Guru Sabungan radja ni Sarumating- gi na mian di tano Raba-raba (asa hupodahon namuse ma di ho ale tuan Pan dor Tuk) poda ni tonggo-tonggo ni parnabajahon- ta inon hupaboa namuseng ma di ho ale tuan dohot ambu-ambuan ni parnabajahonta inon. De tussen haakjes geplaatste woorden zijn door vdT doorgestreept, en het woord tuan is door hem in sisean, leerling, veranderd, zoals hij vaak woorden die op zijn persoon betrekking hebben heeft doorgestreept. Aan de mededeling dat de schrijver hoofd van Sarumatinggi was eh als datu Guru Sabungan heette kan dunkt mij niet getwij-