30

338

E Si Adji Pangubung rende weg ; hij hoorde de geesten achter zich aan razen. Na een wilde vervolging bereikte hij zijn broeders ; er was geen brug ! Toen trachtte hij het boveneinde van zijn tover boek over het water te gooien, maar dat wilde niet. Hij gooide het ondereinde, en dat lukte. Over de reep boomschors gingen ze naar de overkant. Si Adji Pangubung was de laatste. Terwijl hij nog op de brug was kwamen de geesten en trokken aan het boveneinde van het toverboek. De zes broers trokken aan het ondereind. Daar brak de strook boombast in het midden door, en Si Adji Pangubung viel in het water. Hij verdronk, en zijn lijk verdween spoorloos. De geesten keerden naar hun dorp terug met het boveneind van het toverboek als buit. De zes broers wilden ook naar huis gaan, maar Si Adji Donda Hatahutan zeide, dat ze de Sulambak golang-golang moesten gaan halen, opdat die zijn leerling uit de geesterievier zou redden. „Laten we hem maar aan zijn lot overlaten, sprak Si Adji Pangarupa, en naar huis terugkeren, dan zal ik zijn vrouw wel tot mij nemen.” Zijn jongere broeders betwistten hem echter dit recht. Ondertussen sprak Si Adji Donda Hatahutan tot Si Adji Portaba : „Als ge waarlik uw broer liefhebt, grijp mij dan om het middel en spring met mij naar beneden, dat we bij uw broer komen.” „Waarom zou ik mee in den dood gaan, het is beter dat hij alleen sterft”, antwoordde Si Adji Portaba. „Keert gij dan naar huis terug”, zeide Si Adji Donda Hatahutan, „ik volg den guru.” Toen liet hij zich naar beneden in het water glijden, waar hij veranderde in een grote waringinboom. Uit dit verhaal ziet men, dat de mensen hun kennis van Si Adji Donda Hatahutan aan den Sulambak golang-golang te danken hebben. En dat de geesten machtiger zijn in de toverkunst dan wij levende mensen, dat komt omdat zij het begin van het toverboek van Si Adji Pangubung hebben gekregen. F De broeders keerden naar huis terug ; hun moeder en schoon zuster weeklaagden over de dood van Si Adji Pangubung, maar verheugden zich toch ook, dat de anderen er levend afgekomen waren. Na drie jaren stemde Parngingi na salonga er in toe, de vrouw van Si Adji Panguhir te worden, omdat hij in leeftijd het dichtst bij haar eerste man stond. De andere broeders vonden dit goed. Ze kregen allen zonen en vierden gezamenlik het naamgevings- feest. Toen hun moeder stierf gaven ze een lijkfeest dat een maand lang duurde. Daarna begroeven ze haar. Zeer rijk waren Si Adji Portaba en zijn broeders, die vroeger arm geweest waren.