39

ven van de nieuwe tekst niet meer gebruikt te zijn; het zal dus wel voor Van der Tuuk gemaakt zijn. Er zijn uitvoerige bindu's, die meer op het houtsnijwerk aan de huizen lijken dan op de traditionele vignetten in de pustaha's. Langs de randen is een doorlopende dubbele zwarte lijn. Er zijn veel tekeningen. Deze, de bindu's en de rand zijn met rood ge kleurd tot blz. b 8, daarna niet meer. Aan het eind van a is een wat slordiger tekening alleen in zwart bijgevoegd. Het maakt op mij de indruk dat de schrijver geen volleerde datu was, maar iemand die aardig wat van de datuwetenschap wist. Hij gebruikt bijvoorbeeld het voornaamwoord inon ver keerd: alea datunami non. Dit doet mij denken aan een Batak- se redacteur van Balai Pustaka, die na ijverige studie van Van der Tuuk een Europees verhaal in enigszins archaiserend Toba-Bataks bewerkt heeft, overigens wel met goed resultaat. Hij geloofde echter hardnekkig dat inon uit twee woorden be stond, i en non, en gebruikte dit laatste dan ook in zijn bewerking. De schrijver van deze pustaha toont verder zijn weinige ervaring doordat hij de figuren van de poda ni tem- bak op hun kop tekent, althans andersom dan de gewoonte is. Daarentegen zijn de schietvoorschriften zelf realistischer dan ze in de pustaha's plegen te zijn, zodat ze (op een leek als schrijver dezes) de indruk maken misschien wel op enige ballistieke ervaring te berusten. De herkomst van de tekst is niet erg duidelijk aangegeven. In het begin wordt als leermeester genoemd Si Djakkal Muwara; diens naam komt ook aan het eind nog een keer voor. Als leer ling vinden we alleen in het begin Guru Sombaon ni adji. Als eigenaar van de pustaha wordt genoemd Ompu(n) Langge Sabungan van de marga Sinaga in Simanampang Huta Bagasan. Misschien is dit de man die het boek voor Van der Tuuk geschreven heeft. De hele tekst aan de ene kant, a 2-28, gaat over pamuhu tanduk en allerlei verschillende toepassingen daarvan. Men vindt er bijv. ook een variant van de in Simalungun erg be kende tabas ni ari na pitu, hier uitgebreid tot acht dagen. Er is ook een stukje dat gaat over het wichelen met een kip, wier kop afgesneden wordt; het beest valt dan op een gete kende mensefiguur, en uit het lichaamsdeel waarop het te-