Totus codex lucis ope depictus est in: Lucretius. Codex Vossianus Quadratus phototypice editus. Praefatus est Aemilius Chatelain (Codices Graeci et Latini photographice depicti duce Scatone de Vries 18, 1913); 68 r in ed. W. E. Leonard-S. B. Smith (1942), tab. 2. l r -69 r . <t. LUCRETIUS carus, de rerum natura libri vi> [ed. C. Buechner (1966)]: T. Uil de phisica reru(m) origine u(e)l effectu liber prim (us) incip(it) f(eliciter): Aeneadum genetrix, etc.; (10 v ) lib. n; (20 v ) m; (30 v ) iv; (42 v ) v; (56 r ) vi. Libb. iv—vi praemittuntur indices capitum. Nomen Lucretii in initio erasum est; inscriptio quae hodie legitur non antiquissima est, ut videtur; in marg. sup. manus saec. xm/xiv inscriptionem iteravit, altera manus nomen Lucretii addidit. Desunt sine ulla indicatione: 7 V inter finem col. 1 et initium col. 2: 1.734-785; 13 r in initio col. 1: n.253-303 (addito signo in marg.); 17 ra post lin. 24: n.757-806; 51 va post lin. 17: v.928-979; quos versus librarius ipse addidit 68 ra -69 vb post finem lib. vi hoc ordine: n.757-806, v.928-979, 1.734-785, n.253-304; insuper desunt 10 rb vs. 1068-75 (lacuna cruce et numero vers, adnotata) et vss. 1094-1101 (cruce addita); postea manus saec. xvn lacunas adnotationibus indicavit. Librarius hie illic paucos versus omisit, de quibus cf. editt. Manus antiqua varias lectiones inter lineas vel in marg. addidit; altera manus fere eiusdem temporis adnotationem adscripsit marg. 33 v . Est codex Qfuadratus] in editt. recent, inde a Lachmanno vocatus. P. Gallandius (1510-59) Lutetiae Paris, codicem commodavit Adriano Turnebo (1512-65), qui collationem confecit, qua usus est Dion. Lambinus, cf.: Lucretius, ed.3 Dion. Lambinus (Paris. 1570), praef. ad lectorem p.c v . G. J. Vossius collationem codicis (tunc sui) adscripsit ed. O. Gifani (Antv. 1565), quod exem plar hodie in Bibl. Leid. adservatur [757 G 25] ; J. Fr. Gronovius varias lectiones sibi adnotavit, quae hodie leguntur in cod. Leid. Gron. 112, f. 2 r -20 v (adnotavit in initio codicem G. J. Vossii esse); P. Burmannus varias lectiones marginibus ed.3 Lambini adscripsit, quae eadem in Bibl.'Leid. adservatur [759 D 20] (non usus est codice, sed schedis Nic. Heinsii, de quibus vid. ed. Munro infra laud., 26). Lucretius, ed. S. Havercampius 1 (1725), p. 4 [cod. Z]; ed. G. Wakefield 1 (1813), xix [cod. M]; J. N. Madvig, de aliquot lacunis codicum Lucretii (Opuscula academica, 1834), 308 sqq.; J. Bernays, De emendatione Lucretii (Rhein. Mus. N. F. 5, 1847), 533 sqq.; C. Lachmann, In T. Lucretii Gari de rerum natura libros commentarii (ed.2 1855), 7 sqq.; E. Göbel, Zur Texteskritik des Lucrez (Rhein. Mus. N. F, 15, 1860), 401 sqq.; ed. H. A. J. Munro 1 (1866), 24 sqq. [cod. B]; ed. J. Bernays (1879), iii sq.; J. Woltjer, Observationes criticae in Lucretium (Jahrb. f. Philol. 119, 1879), 769 sqq.; L. Duvau, Lucretiana (Rev. Philol. N. S. 12, 1888), 30 sqq.; ed. H. Diels 1 (1923), xvsqq.; ed. W. E. Leonard-S. B. Smith (1942), 98 sqq.; ed. C. Bailey 1 (1947), 40 sq.; ed.2 J. Martin (1953), iv sqq.; K. Büchner, Praludien zu einer Lukrezausgabe (Hermes 84, 1956), 198 sqq. (= Studiën zür römischen Literatur 1: Lukrez und Vorklassik 1 (1964), < 121 > sqq.); G. P. Goold, A lost manuscript of Lucretius (Acta Classica. Verhandelinge van die klassieke Vereniging van Suid-Afrika ... 1, 1958), 21-30; Fr. Brunhölzl, Zur Uberlieferung des Lukrez (Hermes 90, 1962), 97-104; ed. G. Buechner (1966), viii sqq.; xliv; W. B. Fleischmann, Lucretius Carus, Titus (Catal. Trans lat. et Comment., ed. O. Kristeller 2 (1971), 351; G. Müller, De codicum Lucretii Italicorum origine (Museum Helveticum 30, 1973), <166> sqq.