l* v . g. buchanani Scoti versus ad P. Danielem: De authore huius Comoediae\ ad P. Danielem Aurel./ G. Buchananus Scotus./ Quisquis es infernis, etc. [Querolus, ed. P. Daniel (1564), f. IV'], qui versus a daniele ipso descripti sunt, qui idem infra adnotationes scripsit. l r -23 r . querolus qui dicitur: Plauti Aulularia Incipit Feliciter: Rutili uenerande. Semper magnis laudibus - Digna causa [ed. L. Herrmann, Avianus, Oeuvres (Coll. Latomus 96, 1968), 75-167]. Marginibus p. daniel varias lectiones ex codice littera P notato, i.e. P[ithoeano], hodie Paris, ms. lat. 8121A adscripsit (quas lectiones Jac. Bongarsius in exemplari edit. Danielis quod hodie in Bibl. Urbis et Universitatis Bernensis adservatur [g. 162,1] transscripsit, unde petitae sunt eae, quae Jo. Casp. Orellius in epistula critica ad Jo. Nic. Madvigi um edidit [Ciceronis Orator Brutus Topica ... Turici 1830: p. lxxvi sqq.]), idem hie illic adnotationes scripsit. Sequitur sine ulla distinctione. 23 r lin. 24-23 v . <lex convivalis): mercede(m) uulneru(m) - potestatem [ed. r. Buecheler (Petronii Satirae ... ed 6 . cur. G. Heraeus, 1922), 267]. 24 r vacat ut omittam subscriptionem lin. 2: Aulularia Plauti explicata feliciter, et ^res imagines stilo et atramento delineatas. Ex hoc cod. P. Daniel primus hanc comoediam edidit in opere cui titulus. Q L ' s [ J comoedia, nunquam antehac edita, quae in vetusto codice manusenpto PLAU 1 RIA inscribitur ... Paris. (Rob. Steph.), 1564. /loocn • S. C. Klinkhamer, Querolus sive Aulularia, incerti auctoris comoedia togata (10/9), v i q., R. Peiper, Aulularia sive Querolus. Theodosiani aevi comoedia Rutiho dedicate Qö/Oj, ix sqq. (cuius descriptio codicis an. 1871 confecta, exstat in charta in fronte codicis adglutmata), L. Havet, Le Querolus, comédie latine anonyme (Bibl. de 1’Ecoledes; hautes Etudes «I(880) 23; L. Herrmann, Querolus (1937); G. Ranstrand, Querolusstudien (Diss G^org 19M), \. [cod. L]; 37 sqq.; ed. G. Ranstrand (Göteborgs Högskolas Arssknft 57.1, 1951),, m^99-> > W. Emrich, Zum Text des Querolus (Philologus 105, 1961), 111 sq.; Incerti Aucto Q sive Aulularia. rec. italice vertit Franciscus Corsaro (1964), v, vm sqq., xv [ , L. Herrmann in edit. Aviani (1968), 73 [cod. L]. 24 v lineae octo priores olim textum quendam manu antiqua scriptam exhibe bant postea erasum; infra manus saec. x [teste S. Bugge, Bidrag ti en ae s e Skaldedigtnings Historie (1894), 17] litteras runicas quae dicuntur, scnpsi , et supra eorum nomina litteris latinis. Transscrip tionem H. Kern an. 1872 confecit, quae exstat in charta hodie S'^Grienberger. Beibage zur „„«„lehre: 1. Die „orfteto nordisk filologi 14. 1898), <1oi>-103; S. Bugge. »«!="' " Inledning: Runeskriftens Oprindelse og aeldste Histone ( 1 905-13), 40 et p assi , e t Handbuch der Runenkunde',1 Sul 1944), >«» <*,SISJSSSESS R„„e„k„,de (Rev. % * Fhdo « d M ,n U „ip 0 Bessinger and R. P. Creed, < 1965>), 33-35; L. Musset, Introducüon a^schen Philologie Germanique 20, 1965), 110-111 (§57); W. Krause, Runen (Sammlung Goschen 1244/1244a, 1970), § 15 et p. 28 sq. (tabula).