gebruikt, dan trok hij een dun potloodstreepje van boven naar beneden over het miHHpn van het strookje. Op die manier kon hij - en kan de onderzoeker - vaststellen of hij een opmerking al dan niet had verwerkt Was hij klaar met zijn betoog, dan voegde hij de noti ties die betrekking hadden op hetzelfde onderwerp bijeen in een envelop. Deze envelop voorzag hij van een opschrift: een of enkele trefwoorden of namen. Al deze trefwoorden en namen zijn eveneens in de inventaris opgenomen en in klein kapitaal gedrukt Door Huizinga gebezigde afkortingen zijn om verwarring te voorkomen niet voluit geschreven. Slechts in een enkel geval, bij nauwelijks courante namen, is tussen rechte haken een woord vervolledigd. De woorden in klein kapitaal zijn dus altijd van Huizinga zelf. Met het woord envelop wordt bedoeld een klassieke envelop van 14,5 bij 11,5 cm. Na 1926 gebruikte Huizinga als üd van het Laura Spelman Rockefeller Memorial ook de bedrukte enveloppen die hij van deze stichting ontving; deze zijn van een langwerpig formaat en in de inventaris als LSRM-envelop aangeduid (zie afb. 6). Soms is een opschrift voor een reeks van enveloppen niet op een aparte doos, bewaarenvelop of stuk je karton geschreven, maar op een van de ‘gewone’ enveloppen, bijvoorbeeld in inv.nr. 117 I. In dergelijke gevallen is de betreffende envelop vooraan de reeks geplaatst gevolgd door de opmerking: het hoofdopschrift voorop. Handschrift Huizinga schreef zijn leven lang met de hand, hetzij in inkt hetzij in potlood. Pas nadat zijn tweede echtgenote haar intrede in huis had gedaan, schafte hij een schrijfmachine aan. Toch bleef hij ook daarna zijn boeken met de hand schrijven. De aandniHino ‘manu- scnpt betekent daarom altijd: eigenhandig, door Huizinga, tenzij anders staat vermeld. Wanneer een manuscript op eenzijdig beschreven papier, terugkwam van de uitgever of drukker, sneed Huizinga het in vier of meer stukken, waarna hij de achterkant gebruik te voor zijn volgende studie of notities. Daardoor hebben de meeste papierstrookjes of folia betrekking op twee verschillende werken: de voorkant betreft iets anders dan de achterkant. Op deze manier zijn de meeste handschriften van Huizinga verloren gegaan, dat wol zeggen: ze zijn niet in hun geheel in het archief terug te vinden. In die gevallen waarin zij wel gedeeltelijk te traceren waren, is dit vermeld in de inventaris, door mid del van de aanduiding: - Achterzijde: gevolgd door de beschrijving van de inhoud. Uiteraard zou het ondoenlijk zijn bij elke notitie de achterzijde te vermelden, gesteld dat die te herkennen zou zijn. Toch is deze handreiking aan de gebruiker nuttig om verloren handschriften in het archief als zodanig te herkennen en om handschriften aan de voor zijde te kunnen dateren. Van paperclip naar pergamijn envelop De kleine papierstrookjes waren dikwijls door Huizinga aaneengehecht met een paper clip. In de loop der jaren zijn deze gaan roesten, waardoor het papier beschadigd raakte. Ook het losmaken en weer aanbrengen van de paperclip Waren niet bevorderlijk voor het behoud van het materiaal. Om het door hem aangebrachte verband toch te handhaven, zijn de paperclips vervangen door pergamijn envelopjes. Wanneer in een van de door