xiii

een Engels officier, en zij hem naar Engeland volgde, heeft zij deze nog in haar bezit zijnde papieren geschonken aan de Koninklijke Bibliotheek. Bij de oprichting van het Letterkiuidig Museum is deze schenking over beide instellingen verdeeld door de toenmalige Bibliothecaris Reedijk. Huizinga’s wetenschappelijk archief is dientenge volge over drie verschillende instellingen verspreid geraakt: de Leidse Universiteits bibliotheek, de Koninklijke Bibliotheek en het Nederlands Letterkundig Museum en Documentatiecentrum. Volledigheidshalve moet opgemerkt worden dat Huizinga’s bibliotheek na zijn dood - vermoedelijk na de bevrijding - is verkocht aan de Leidse antiquaar C. Vosmaer en daarna verspreid is geraakt. Behalve de grote schenking aan de Universiteitsbibliotheek Leiden, dienen nog enkele kleinere schenkingen vermeld te worden. Op 4 december 1933 schonk Huizinga zelf zijn correspondentie betreffende de ‘affaire Von Leers’ aan het Academisch Historisch Museum te Leiden. In de afgelopen decennia hebben ook de (klein)kinderen van Huizinga docu menten en voorwerpen die toebehoorden aan hun vader geschonken aan openbare collec ties. Leonhard Huizinga aan het Universiteitsmuseum te Groningen, de overigen aan de Leidse Universiteitsbibliotheek. De inventaris die thans voor u ligt, heeft als uitgangspunt een beschrijving te bieden van Huizinga’s schriftelijke nalatenschap, zoals hij die in zijn bezit heeft gehad en zoals deze door hemzelf of zijn familieleden is nagelaten aan openba re collecties. Alle documenten die Huizinga’s werkzaamheid betreffen in de verschillende functies die hij heeft bekleed (als hoogleraar te Groningen en Leiden, als redacteur van De Gids) blijven hier nadrukkelijk buiten beschouwing. 3 Dat geldt eveneens voor de corres pondentie van Huizinga, waarvoor de driedelige Briefwisseling het naslagwerk blijft. 4 In deze inventaris worden uiteraard wel die brieven vermeld die zich in de beschreven collecties bevinden. Ordening en ontsluiting Een goede ontsluiting van het archief ontbrak tot nu toe. Het archief was een belangrijk hulpmiddel voor de totstandkoming van de uitgave der Verzamelde Werken, die tussen 1948 en 1953 in acht delen en een registerdeel verschenen. Pas in 1972 trok het archief weer de aandacht toen prof.dr. A.E. Cohen voor het symposium te Groningen ter gele genheid van Huizinga’s honderdste geboortedag, een voordracht wijdde aan Huizinga als Leids hoogleraar. Een tijdelijk assistent heeft in dat jaar in korte tijd een summiere inventaris van het archief samengesteld. De door hem gemaakte indeling is gewijzigd door conservator dr. P.F.J. Obbema en vervangen door een doorlopende arabische num mering van 1 tot en met 125. Sindsdien is het Huizinga-archief dankztj verschillende schenkingen uitgebreid. Wijlen mevrouw H.M. de Meijere-Huizinga, dochter van Huizinga, schonk materiaal over middeleeuwse scheepsbouw en scheepvaart (inv.nr. 126); wijlen de heer J.H. Huizinga schonk de correspondentie tussen hem en zijn vader Johan (inv.nr. 133). Mevrouw J.M. de Jonge-de Meijere, kleindochter van Huizinga, schonk materiaal over kostuumgeschiedenis en enkele persoonlijke documenten (inv.nr. 134). Huizinga’s jong ste dochter, mevrouw Laura M. Conley-Huizinga gaf eerst het manuscript van Mijn weg