22 r , 27 r , 40 1 , 53 r , 177 v : lin. 21; 28 r : lin. 14, cetera folii parte vacante; 29 r : lin. 16 vacuis relictis lineis binis prioribus et ulterioribus; 36 r : lin. 23; 42 r , 42 y : lin. 27; 144 v , 192 y : lin. 18; 161 v vacat) (stilo lin.). Fortasse unus librarius scripsit non semper constanter, qui teste Bischoff in libro Karl der Grosse infra laud. (p. 204; 210) idem partem cod. Bernensis 212 scripsit. Minuscula Carolina. Paucae litterae init. simplices et inscriptiones rubrae. Tegumentum saec. xix (chart, inflexibile corio fiasco tectum, ornamentis et emblemate Univ. Lugd. Bat. impressis ornato); quatema folia chart, praeligata et postligata (bina priora et posteriora varii colons sunt), ex quibus primum praeligatum et ultimum posthgatum tegumento, secundum praeligatum et posthgatum tertio adglutinata sunt; insuper exstant duo foha chart, prae ligata vetustiora. Totus codex lucis ope depictus est in opere cui titulus: Lucretius. Codex Vossianus Oblongus phototypice editus. Praefatus est Aemilius Chatelain (Codices Graeci et Latini photographice depicti duce Scatone de Vries. Tom. 12. Lugd. Bat. 1908); 10* in ed. Leonard-Smith (1942), tab. 1 et ap. Gordon, A Bibliography of Lucretius (1962), tab. 1; 10* et 59 r ap. Chatelain, Paléo- graphie 1, tab. 56-57; 59 r ap. Büchner, Überlieferungsgeschichte, iuxta p. 386. l r -192 y . t. Lucretius carus, de rerum natura libri vi [ed. G. Buechner (1966)]: (l r ) lib. i incipit sine titulo: Aeneadum genetrix hominum diuumq(ue) uoluptas, etc.; (29 y ) subscr.: Titi Lucretii Can de rerum natura liber I explicit (eodem modo in fine librorum sequentium); inc. lib. II; (59 r ) m; (87 r ) iv; (120 y ) v; (159 r ) vi; (192 v ) subscr. ut supra additis verbis: Lege feliciter. amen. Libris rv-vi praemittitur index capitulorum. Textus correctus est aliquot manibus; corrector veterrimus, scil. saec. ix, usus est scriptura anglosaxonica, qua de causa Saxonicus vocatur a variis editoribus inde a Lachmanno, ab aliis vero Hibemicus; J. J. Savage, op. infra laud, suspicatur correctorem esse iohannem scotum eriugenam, iudicio Bischoff in libro Karl des Grosse infra laud. (p. 189) corrector idem vir hibemicus est cui nomen dungal, qui ad tempus vivebat in monasterio S. Dionysii Parisiensi et qui an. 825 ut praeceptor missus est Papiam; in aliquot locis supplevit versus a librario spatio relicto omissos, e.g. i. 364-8 (10*), 549-50 (15*), 836-7 (22 r ), 1022-23 (27*) (non supplevit vss. 1094-1101 a librario omissos 28 y —29 r , neque vss. 1068—75, quos librarius mutilos reliquit 28 r ); n. 257-63 (36 r ), 410 (acerbum) — 412 (40 r ), 883-6 (51 y ), 943-4 (53 r ). Alius corrector saec. xi ut videtur, multa correxit; suspicatur M. Tangl eum esse otloh monachum, qui annis 1062-66 in monasterio Fuldensi versabatur (cf. N. Archiv 40 (1916), 695).